کاش میشد به نبودنت عادت کرد.کاش میشد صبحها اولین اسمی که به ذهنم میرسید اسم تو نبود.کاش شبها آخرین فکرم قبل از خواب نگرانی برای تو نبود.کاش مثل تو میشدم و کمتر به تو فکر میکردم.کاش اینقدر لحظه هام رو اشغال نمیکردی.چرا شدی جزئی از زندگیم.چرا مهم ترین شدی؟چطور تونستی؟مهره ی مار داشتی؟نداشتی!میدونم.

ولی هنوز علت هیچ چیز رو نمیدونم.

تو خوبی

.

.

 بهتر از این باش

.... 

حس نبودنت توی لحظه هام غوغا میکنه...

حالا که می دانم رفته ای زندگی به گوشه ای از نقشه کوچ کرده که تو در آن ساکنی. حالا که می دانم رفته ای تمام چمدانهایم را به دریا میریزم وقتی که تو نباشی سفر به کجا باید کرد که کسی آن سوی شیشه های فرودگاهش قلبش تند بزند و منتظر باشد . اشک تا همین لب لب چشمهایش آمده باشد. حالا که نیستی باورت شود همیشه دیر رسیدیم حتی به یک بوسه!حالا که می دانم رفته ای شبها آنقدر بیدار می مانم و صبحها آنقدر زود بیدار می شوم که طعم تلخ انتظار توی همه لحظه هایم ماندگار می شود . آنوقت است که می فهمم بیداری چه درد غریبیست و ای کاش می توانستم همه این ساعتها را خواب باشم.حالا که می دانم رفته ای دیگر حوصله گفتن دوروغهای دم دستی و مبتذل که کفر تو را در می آورد را ندارم که شیطنت کو دکانه مرا ارضا می کرد. دیگر به جان هیج کس قسم نمی خورم بجز خودم!حالا که می دانم رفته ای روزی یک مشت از آن گلهای خطمی که برایت گرفته بودم را توی کاسه بلور می ریزم و خیره میشوم به بنفش بی نظیر  رنگش . حالا که می دانم رفته ای من هم هر روز به تمام پاتوقهای هر روزه مان سر می زنم وقتی که وارد می شوم انگار تو همین حالا از کنارم رد شده ای این را از  عطر تنت می فهمم  . انگار که منتظر بودی تا آمدن مرا ببینی و بروی. سایه ات همین جا ها می پلکد مراقب من است دیگر می دانم توی شلوغی خیابانهای غریب نباید دست تو را ول کنم . تو با منی حتی حالا که رفته ای...

 حالا که رفته ای یادت باشد که یادم بیاندازی که بگویمت چقدر دلم برایت تنگ است . و این قصه ادامه دارد.............. 

  چنگ میبری بر دلم 

       با تارو پودم مینوازی

     چه خوش میرقصد  این قلب کوکی من

      میجهد چیزی در اندامم  

می سوزم

        از عطش 

            .

            .

            .

          مستم

             .

             .

             .

         سرشار 

                                                        روزی چکاوکی مست

در عرش خفته بودم

روزی شبیه یک عشق

صد بار مرده بودم

روزی غلام ننگین

بی طاقتی خمیده

تمثالی از مکافات

ملعون بنده بودم

من یک حباب ویران

در انتهای ایمان

با صورتک به نقش

ارباب خنده بودم

مثل گناه آدم

یا نه!خطای یوسف

با اشتباه قاضی

...یک عمر زنده بودم